Interviews


 • 
 • 
 • 
 • 
 • 
 • 
 • 
 • 
 • 
 • 
 • 
 • 
 • 
 
 
 
 
Ontwaken in Sacha Dham 
 
 
Ik groeide op in een wereld van kennis, opleiding en cultuur. Alles was beschikbaar, niets ontbrak. Ik kon gaan studeren, deed aan sport en kreeg muziek- en dansles. Maar dat wat voor mij van het meest wezenlijke was, ontbrak. Intuïtief besefte ik dat werkelijk geluk te maken had met absolute vrijheid en niets anders dan dat.  Ik besefte dat alles in het leven ondergeschikt was aan het vinden van onvoorwaardelijke vrijheid en dat  dit de opdracht van mijn leven was.
 
Als teenager begon mijn zoektocht naar dat voor mij zo belangrijke gemiste stuk. Ik zocht in de richting van religie, filosofie en psychologie, maar ik vond niets dat diep in mij resoneerde. Wat ik vond waren dogma's, geloofsovertuigingen, versplintering en verdeeldheid. Ik wist niets af van het bestaan van Guru's en zelf-realisatie. Op mijn zoektocht was ik  spiritualiteit nergens tegen gekomen.
 
Met de jaren raakte ik steeds meer ontmoedigd. Ik voelde me een vreemdeling en zo eenzaam in de wereld die mij werd voorgehouden. Toen ik tegen de dertig liep kón ik niet meer; ik was zo wanhopig. Alles in mij schreeuwde om Dat, hoewel ik niet precies wist wat Dat was.
 
 
 
Uiteindelijk ontmoette ik mijn eerste Guru ( Alexander Smit, een discipel van Nisargadatta*) en ik  herkende onmiddellijk: dit is waar ik sinds mijn derde jaar naar heb gezocht. Dit is wat ik  altijd het meeste gemist heb en waar ik zo intens naar verlangde. In zijn ogen zag ik waar ik heel mijn leven naar had gehunkerd: Thuis! Ik dacht; zie je wel, het bestaat, ik wist het wel! Waar het in het leven wérkelijk om gaat zie ik hier, in zijn ogen….
 
Zittend  aan zijn voeten, en alleen al beseffend dat er een mogelijkheid was dat ik zelf zou kunnen realiseren wat ik in zijn ogen zag………, ik was bereid te sterven. Het verlangen was zo intens, het lijden zo schrijnend,  ik stortte mij volledig in het onderricht en ik zette alles in om 'thuis' te vinden, in mijzelf.
 
Tien jaar en vele indrukwekkende inzichten later, was het onderricht in mijn hart geëtst. Alles was  duidelijk, maar mijn hart was nog niet bevrijd. Ik ging naar India, naar Papaji* in Lucknow; ik hield heel veel van hem en respecteerde hem ten diepste, maar nog steeds kwam mijn innerlijke reis niet ten einde.
 
Ik wist dat er iets ontbrak, hoewel ik niet precies wist wát. Jarenlang wachtte ik………, op Dat.
 
 
 
Op een gegeven moment haalde een  vriendin mij over om een aantal satsangs van ShantiMayi* in Amsterdam bij te wonen. Terwijl ik daar zat in een grote zaal afgeladen met mensen, stelde ik mij voor dat alleen zij en ik daar aanwezig waren en voelde eenvoudig  de intimiteit van ons samenzijn. Ik besloot een aantal maanden bij haar in India door te brengen om te zien of zij mij kon helpen om eindelijk de oceaan van samsara* over te steken.
 
Ik reisde naar Rishikesh en ging direct naar Sacha Dham*. De sfeer van deze kleine ashram was me zo bekend, een ontroerende herkenning van vele levens. Zodra ik de poort binnen kwam verstilde ik al. Ik besefte dat ik diep zou kunnen rusten in deze zo met spirituele energie geladen ashram aan de Ganges en ik ging zitten. Ik zat aan de voeten van ShantiMayi, mijn hart rustend in het hare. Ik zat in haar tuin. Ik zat op de veranda van Maharajji.* Ik zat in de mandir* van Sacha Baba*. Ik zat en ik zat en ik zat.
 
 
 
ShantiMayi initieerde me ; ik gaf mijn denken en mijn leven uit handen en ontving alleen nog maar, het leven, van moment tot moment. Wij praatten nauwelijks. Verzonken in meditatie op de veranda hoorde ik aan het geluid van zijn houten sandalen Maharajji naderen, ik voelde zijn enorme  aanwezigheid en was niet in staat overeind te komen en te buigen……… Hij liep langs, een regen van gouden zegeningen, telkens en telkens weer.
 
Ik leerde geduld. Ik ontdekte dat geduld geen tijd kent. Uiteindelijk transformeerde al het wachten zich tot een oneindig diepe buiging in het eeuwige moment nu. Eindelijk waren dan alle verwachtingen uitgedoofd.
 
En toen op een nacht was er dat ultieme glorieuze niet-moment dat uren en uren duurde. Het was een lichamelijke ervaring waarin al mijn cellen verlicht werden. In deze lichtvloed was een immense kracht die door me heen ging. Mijn lichaam kon het nauwelijks verdragen. Tegelijkertijd was het zo subtiel dat het mij, als ik niet heel goed had opgelet, ontgaan zou zijn, zoals je een droom vergeet op het moment dat je wakker wordt.
   
De volgende morgen ging ik zoals gewoonlijk naar de ashram. Er was niets veranderd. Ik gaf geen betekenis aan de gouden gebeurtenis. Pas veel later besefte ik: die nacht, het was die nacht, de bezegeling van het ontwaken, waarin alle inzichten oplosten en stilte me overspoelde en uitvaagde.
 
Lange tijd was er louter stilte. Ik was zo veel mogelijk alleen. Het viel mij moeilijk te spreken. Ik kon de woorden niet meer vinden, het was lastig om ideeën of beelden te vormen, alles was zo ijl.
 
 
 
Op een dag zaten ShantiMayi en ik in een taxi op weg naar Arundatti, haar geliefde olifant- discipel. We aten sinaasappels en kochten vrachten vruchten en groente voor Arundatti. Tijdens deze taxirit vroeg zij mij 'om het licht over de wereld te verspreiden'.  Deze opdracht viel diep in mijn hart en weerklonk volledig. Twintig jaar eerder had mijn eerste Guru Alexander ook tegen mij gezegd dat dit mijn bestemming was, wat ik  trouwens mijn hele leven al wist. Maar toen ik er echt klaar voor was, waren er nauwelijks impulsen tot actie en was het het meest natuurlijke voor mij om in stilte te verzinken. Maar ShantiMayi bleef er keer op keer op aandringen om deze taak op mij te nemen. En zo is mijn leven nu al ruim tien jaar  beschikbaar, ingebed in de bodhisattva* geest van de Sacha* traditie, om mensen te inspireren en te leiden naar de wijsheid en liefde van hun hart.
 
Jarenlang  keerde ik terug naar Sacha Dham. Ik nam mijn discipelen mee opdat zij, op hun beurt,  konden delen in hun erfgoed en drinken van onze mysterieuze  traditie, van Maharajji's stille en diep transformerende aanwezigheid, van ShantiMayi en haar lichtende satsangs, van Moeder Ganga*, van de puja's*, de ceremonies en van alles wat er in de ashram gaande is.
 
Dit kleine plekje op aarde voelt zo oud, zo tijdloos en zo voedend.  Gezegend  zijn de vele duizenden die de poort van Sacha Dham binnen gaan. Bij allen wordt het licht in hun hart aangewakkerd door de gloed rond Maharajji en alle  ontwaakten en ontwakenden die hier hun voetstappen hebben gezet.
 
En wanneer zij dan weer naar huis gaan, zullen zij zeker het licht verspreiden, een baken zijnde en een zegen van Sacha voor de wereld.   
 
 
Prajnaparamita
 
 
 
 
*Samsara: De cyclus van geboorte, dood en wedergeboorte waar ieder aan onderhevig is, zolang de natuurlijke staat niet gerealiseerd is.
*Sacha Dham: de ashram van Maharajji bij Rishikesh, in Noord India
*Nisargadatta: Guru in Mumbai, Advaita Vedanta representerend, een non-dualistische weg.
*Papaji: liefdevolle benaming van H.W.L. Poonja, Guru, discipel van Ramana Maharshi
*ShantiMayi: Guru van Prajnaparamita
*Maharajji: Guru van ShantiMayi
*Mandir: tempel
*Sacha Baba: Guru van Maharajji
*Bodhisattva: iemand die tot realisatie komt om zich te wijden aan het ontwaken van allen.
*Sacha: naam van deze traditie; de eeuwenoude lijn van overdracht van waaruit Prajnaparamita opdracht heeft gekregen tot het leraarschap. Sacha: waarheid in alles en allen, ten alle tijden
*Moeder Ganga: de heilige rivier de Ganges die naast de ashram stroomt
*Puja: ceremonie, eredienst 
 
 
 
 
Geschreven voor het boek: Shri Hans Maharajji and the Dawn of a new Consciousness