|
Wezenlijk gebeurt er niets, het is eenvoudig stil
Nou, daar ga je dan, je passie achterna. Dat was begin jaren tachtig, in de tijd dat mijn vrienden mij bemoedigend nariepen: "Gelooooof je daarin? Dat jij dat nodig hebt, zelf weet ik gelukkig al lang wie ik ben.”
Ik had Alexander Smit gevonden, had in zijn ogen gezien waar ik ten diepste naar verlangde en ik was gelijk niet meer te houden. Waar hij maar satsang gaf, daar was ik, in ontroering, in diepe herkenning, in grote dankbaarheid.
Terwijl mijn vroegere vrienden carrière maakten, rijk werden en een 2e huis in Frankrijk kochten, bracht ik mijn dagen door op de keukenvloer, geleund tegen het warme fornuis, alles lezend wat op non dualistisch gebied te verkrijgen was.
Onverzadigbaar zoog ik de wijze woorden op die zo diep in mij weerklonken. Hoe had ik daar zelf ooit bij kunnen komen? Ik besefte maar al te goed dat het de aanwezigheid en verlichte spraak van een gerealiseerde was, die het vermogen had de sluiers van onwetendheid te doen verdampen en dit innerlijke weten te verwerkelijken.
Tien jaar en vele indrukwekkende inzichten later, was het onderricht in mijn hart geëtst. Alles was duidelijk, maar mijn hart was nog niet bevrijd. Ik ging naar India, naar Papaji* in Lucknow; ik hield heel veel van hem en respecteerde hem ten diepste, maar nog steeds kwam mijn innerlijke reis niet ten einde.
Ik wist dat er iets ontbrak, hoewel ik niet precies wist wát. Jarenlang wachtte ik
.., op Dat.
Op een gegeven moment haalde een vriendin mij over om een aantal satsangs van ShantiMayi* in Amsterdam bij te wonen. Terwijl ik daar zat in een grote zaal afgeladen met mensen, stelde ik mij voor dat alleen zij en ik daar aanwezig waren en voelde eenvoudig de intimiteit van ons samenzijn. Ik besloot een aantal maanden bij haar in India door te brengen om te zien of zij mij kon helpen om eindelijk de oceaan van samsara* over te steken.
Ik reisde naar Rishikesh en ging direct naar Sacha Dham*, waar ShantiMayi in de winter verbleef bij haar eigen Guru. De sfeer van deze kleine ashram was me zo bekend, een ontroerende herkenning van vele levens. Zodra ik de poort binnen kwam verstilde ik al. Ik besefte dat ik diep zou kunnen rusten in deze zo met spirituele energie geladen ashram aan de Ganges en ik ging zitten. Ik zat aan de voeten van ShantiMayi, mijn hart rustend in het hare. Ik zat in haar tuin. Ik zat op de veranda van Maharajji.* Ik zat in de mandir* van Sacha Baba*. Ik zat en ik zat en ik zat.
ShantiMayi initieerde me; ik gaf mijn denken en mijn leven uit handen en ontving alleen nog maar, het leven, van moment tot moment. Wij praatten nauwelijks. Verzonken in meditatie op de veranda hoorde ik aan het geluid van zijn houten sandalen Maharajji naderen, ik voelde zijn enorme aanwezigheid en was niet in staat overeind te komen en te buigen
... Hij liep langs, een regen van gouden zegeningen, telkens en telkens weer.
Ik leerde geduld. Ik ontdekte dat geduld geen tijd kent en besefte dat ik me alleen maar hoefde toe te vertrouwen aan de stilte van mijn hart. Zo transformeerde het wachten zich tot een diepe buiging in het eeuwige moment nu en waren dan alle verwachtingen eindelijk uitgedoofd.
En toen op een nacht was er dat ultieme glorieuze niet-moment dat uren en uren duurde. Het was een lichamelijke ervaring waarin al mijn cellen verlicht werden. In deze lichtvloed was een immense kracht die door me heen ging. Mijn lichaam kon het nauwelijks verdragen. Tegelijkertijd was het zo subtiel dat het mij, als ik niet heel goed had opgelet, ontgaan zou zijn, zoals je een droom vergeet op het moment dat je wakker wordt.
De volgende morgen ging ik zoals gewoonlijk naar de ashram. Er was niets veranderd. Ik gaf geen betekenis aan de gouden gebeurtenis. Pas veel later besefte ik: die nacht, het was die nacht, de bezegeling van het ontwaken, waarin alle inzichten oplosten en stilte me overspoelde en uitvaagde.
Lange tijd was er louter stilte. Ik was zo veel mogelijk alleen. Het viel mij moeilijk te spreken. Ik kon de woorden niet meer vinden, het was lastig om ideeën of beelden te vormen, alles was zo ijl.
Op een dag zaten ShantiMayi en ik in een taxi op weg naar Arundatti, haar geliefde olifant- discipel. We aten sinaasappels en kochten vrachten vruchten en groente voor Arundatti. Tijdens deze taxirit vroeg zij mij 'om het licht over de wereld te verspreiden'. Deze opdracht viel diep in mijn hart en weerklonk volledig. Twintig jaar eerder had mijn eerste Guru Alexander ook tegen mij gezegd dat dit mijn bestemming was, wat ik trouwens mijn hele leven al wist. Maar toen ik er echt klaar voor was, waren er nauwelijks impulsen tot actie en was het voor mij meest natuurlijke om in stilte te verzinken. Maar ShantiMayi bleef er keer op keer op aandringen om deze taak op mij te nemen. En zo is mijn leven nu al ruim tien jaar beschikbaar om mensen te inspireren en te leiden naar de wijsheid en liefde van hun hart.
Van niets doen ben ik mega druk geworden. Het is een voortdurende stroom van satsang, retraites, veel reizen en de organisatie hiervan op de achtergrond. We hebben kort geleden een prachtige plek in Frankrijk gekocht, waar ik nu de mensen mee naartoe neem, waar iedereen kan komen en gaan en zich opladen en laten inspireren. Er worden ceremonies en gebeden gedaan voor de wereld, we hebben een muziekgroep, dat zich soms uit als een band en dan weer als een sacraal koor, en liederen brengt die we vanuit de hele wereld uit spirituele tradities meegenomen hebben. We werken in de biologische tuinen en we restaureren de gebouwen, we lachen veel en zijn diep stil.
En alle bedrijvigheid van mijn huidige leven waait gewoon door me heen. Wezenlijk gebeurt er niets, het is eenvoudig stil. Ik kan niet spreken van een 'verdieping' door de jaren heen. Er verandert niets, het leven leeft mij, heel gewoon.
En de mensen komen naar satsang, en verwarmen zich, louteren en transformeren. De bouwstenen hiervoor zijn door de eeuwen heen hetzelfde: zelfvertrouwen, liefde en passie voor waarheid, eerlijkheid, focus en doorzettingsvermogen.
Beetje bij beetje ontwaken de mensen, het leven toelatend in alle facetten. In deze aanvaardende aanwezigheid worden denkbeelden direct ervaren. Patronen, trauma's weerstanden en angsten lossen op en alle ruimte die er komt vult zich met licht.
Net zo legen de ideeën en mentale constructies zich van lading en betekenis. Er komt grootse moed om het niet langer meer allemaal te hoeven weten. In een steeds verdiepend vertrouwen geef je je uiteindelijk over aan de tempel in je hart, waar kennis verdampt en wijsheid ontwaakt.
Dit is alchemie, een groots mysterie, wat zich eenvoudig voltrekt.
Gedurende de vele jaren die ik aan de voeten van de meesters heb doorgebracht ging dat bij mij net zo: wow, diepe herkenning, inzicht, wow inzicht, ontroering, herkenning, inzicht. Er kwam steeds meer verinnerlijking en verstilling en uiteindelijk werd alle kennis, alle inzichten en het splijtende besef van 'ik' weggevaagd.
Wat een genade dat de meesters zich zovele jaren voor mij hebben ingezet.
Hoe dankbaar ben ik, om te leven in het licht van waarheid.
Noten:
Papaji: liefdevolle benaming van H.W.L. Poonja, Guru, discipel van Ramana Maharshi
ShantiMayi: Guru van Prajnaparamita
Samsara: De cyclus van geboorte, dood en wedergeboorte waar ieder aan onderhevig is, zolang de natuurlijke staat niet gerealiseerd is.
Sacha Dham: de ashram van Maharajji bij Rishikesh, in Noord India
Maharajji: Guru van ShantiMayi
Mandir: tempel
Sacha Baba: Guru van Maharajji
Gepubliceerd in Inzicht - voorjaar 2011
|
