Ik ben nu al drie keer op satsang geweest en ik ben nog steeds niet gerealiseerd.

 

Ja, waarom duurt dat zo lang? Je kunt NU zien dat het hele leven gemaakt is van voorbijdrijvende plaatjes. Je kunt NU zien dat alles komt en gaat en komt en gaat. Niets is statisch, maar in voortdurende beweging, in verandering, in een komen, er-zijn en vervolgens niet-zijn. Ont-dek wat het ongeboren principe is in alle manifestatie. Wat is het dat niet verandert in alle verandering? Wat is het dat verstopt lijkt achter alle ervaringen? En wat tegelijkertijd zo pregnant aanwezig is. Wees stil en luister naar de openbaring van het mysterie. Laat je diep vallen in stilte. Laat het denken niet langer rusten op wat voor beeld dan ook wat voorbij drijft. Laat de beelden enkel voorbij drijven. En je zult zien. Wat je zult zien is dat je gewaar bent. Zie het nù. Wanneer wil je het dàn gaan zien?  
 
 
Ik wacht al zo lang.
 

Waarop wacht je? Op het gouden moment wanneer alles goed is? Zie dat wachten uitstel is van aanvaarden, zie dat wachten verwachting is, zie dat wachten tijd is.
Offer al je verwachtingen. God laat zich niet zien in tijd, God laat zich niet zien in verwachting, God is tijdloos aanwezig, nu.
 
 
Ik heb haast.
 
Waar wil je naar toe, rennend en dravend naar straks, naar later, beter en daar? Zie dat waar je het allermeeste naar verlangt je nooit heeft ontbroken. Zie dat je alsmaar wegrent van 'thuis'. In alle haast heb je er alsmaar overheen gekeken, de vervulling en vrede die je bènt, de Liefde die je bènt. Je kijkt er alleen maar overheen. Wil je je overgeven aan wat nu hier is, en dat altijd? Realiseer je dat nu altijd is en dat hier overal is. Het is een kwestie van niet langer een scheiding aanbrengen tussen hier en daar, ik en jij, binnen en buiten. Zie ten diepste dat het besef er-te-zijn, de meest fundamentele scheiding is. Geef dat over, dat ik-ben, met al z'n dingetjes, verlies jezelf in alles, schenk jezelf uit in alles. En daar vind je jezelf weer in terug, in alles. Niet langer meer als afgescheiden fragment, dat we 'ik' noemen en dat altijd een beetje koud en rillerig is. Niet langer eenzaam, maar geborgen en opgenomen in totaliteit, in één. En dan zul je zien, het licht van God in alle ogen.

 

 

 

 

Karma betekent handeling, daad, werking. Het verwijst naar de onvermijdelijke uitkomst van een gebeurtenis of handeling. Je zou kunnen zeggen dat karma de wet is van oorzaak en gevolg. Als het regent, word je nat. Als je een paraplu opsteekt, blijf je droog. Wanneer je water drinkt, voel je je verfrist. Wanneer we de wereld blijven plunderen, zal dat zijn gevolgen hebben, zoals nu al heel goed te zien is. Je oogst wat je zaait. Er zit een onontkoombaarheid in, een orde, een perfectie. En je leven zoals het nu is, is een onfeilbare uitkomst van eerdere handelingen. Het vraagt nogal wat om deze volkomenheid twijfelloos te erkennen. Zolang we dit niet zien, zolang we nog oordelen en vasthouden aan meningen en goed en kwaad, is ons zicht nog te klein, is ons perspectief nog gefragmenteerd. Het vraagt grootse moed en eerlijkheid om tot aanvaarding te komen van alle aspecten van jouw leven, van alle aspecten van het leven zelve.
In je ontwaken zul je een steeds dieper besef krijgen van totaliteit, van perfectie, en je zowel overgeven als verantwoordelijkheid nemen voor je leven. En in dit weidse zicht van al, worden oordelen en standpunten gelouterd en getransformeerd tot liefde en compassie. Steeds dieper zul je je weten toe te vertrouwen aan deze mysterieuze perfectie, die we 'leven' noemen.

 

 

 

 

Heeft karma en reïncarnatie met elkaar te maken?
 
Prajnaparamita: Karma is tijd. Oorzaak en gevolg is tijd. En tijd zien we in onze cultuur lineair, een leven tussen geboorte en dood. Stel je nou gewoon eens voor dat die lijn van karma over geboorte en dood heen getild wordt. Stel je nou eens voor dat bij ons sterven Petrus tòch aan die poort staat en de balans op maakt van ons leven. Petrus registreert eenvoudigweg de energie van alles wat niet vervuld is in ons leven en alles wat niet bevrijd is. Petrus meet bij het sterven de karmische energie, die gemaakt is van angst en verlangen. En deze bundel energie vindt uitdrukking in een volgende incarnatie, waarin angsten tegemoet getreden kunnen worden en verlangens vervuld of bevrijd. Een aannemelijke gedachtegang, zo neutraal, zo ontdaan van slecht en goed, zo wetmatig.

 

Zo gaan yogi's door het leven, devotionele krijgers, niet wijkend voor welke angst dan ook en alle verlangens opdragend aan het verlangen tot zelfrealisatie. In deze heroïsche innerlijke reis, met het verlangen tot vrijheid als brandpunt, wordt alles verbrand in het vuur van passie en vastberadenheid. Uiteindelijk brandt dit ene verlangen tot vrijheid zichzelf op en valt het verlangen open in vervulling. Niet in vervulling van het verlangen, maar in vervulling die je overspoelt wanneer het laatste verlangen bevrijd is en vrede in je neerdaalt. En zo leegt de karmische energie en komt aan z'n eind wanneer alles stil valt in jou, in dit tijdloze moment 'nu'.

 

 

 

 

 
                                          
 

 

 

Onwetendheid sterft, dood sterft.
 
 
Wat is zelfrealisatie dan?
 
Het ophouden van jou! De geboorte van jou, als aanwezigheid, als afwezigheid, als beschikbaarheid, open, eenvoudig, natuurlijk. Het betekent vrede, het betekent thuis. Nu kent geen tijd

 
 
Ik ben helemaal gestresst van al het denken
 
Ja, dat is voor velen een drammerige gewoonte geworden. Voortdurend geven we commentaar op onze ervaringen. Dwangmatig verklaren we, benoemen we, vergelijken we en introduceren we twee en dit en dat en hier en daar en toen en straks. Denken, denken, denken, denken. Het is een leven bestaand uit ondertiteling, een tweede-hands leven, uit contact door het commentaar wat overal tussen staat. En zo mis je alsmaar, alles willen wetend en bepalend, de vrede van eenvoudig ontspannen aanwezig zijn. Louter aanwezig zijn, met niets ertussen, gewoon open, in com-unie, wat geen denken kent.

 

 
 

Ga het bestaan zo diep en volledig vertrouwen dat je hele wezen tot ontspanning komt, en het leven totaal en direct kan ontvangen. Zo onmiddellijk, zo eenvoudig, zo heel. Je snakt naar vrede en je blijft maar projecteren. Het is alleen maar je geloof in de sluier van commentaar waarmee je je ontwaken voor je uit schuift naar straks, ééns, misschien ooit. Maar straks bestaat niet. Straks zal nooit zijn. Je hele kapitaal is dit moment. Meer dan dit moment is er niet. Je kunt alleen maar nu ontwaken. Vertrouw je toe. Geef je over, nu. Ontspan je hele wezen en wees de heilige graal, volledig ontvangend, de totaliteit van leven, in de oneindigheid van dit moment.

 

Ik begrijp het wel, maar ik snap het niet.
 
Is het niet opmerkelijk dat wereldwijd in de meest uiteenlopende spirituele tradities voortdurend verwezen wordt naar overgave, naar stilte, naar dit moment? Dit zijn universele verwijzingen van alle tijden. Dit is niet snapbaar en hier houdt ook alle begrijpen op. Overgave kan geen kennis meenemen in z'n vrije val. Hierin geef je immers alles over. Alle strijd neerleggen, je toevertrouwen aan het niet langer meer hoeven weten. Het vraagt alleen maar een bereidheid, een ontvankelijkheid, waarin je niets meer hoeft te beschermen of te verdedigen. Al die jaren dat je gedronken hebt van het onderricht, de spirituele boeken en de samenkomsten met meesters, heeft je volledig gevuld en volledig geleegd. Waarheid volgend, is het zicht van enkelvoudig zien in je geopend en heb je onmiskenbaar gerealiseerd dat gedachtes en gevoelens leeg zijn. Ziend met het naakte oog der waarheid besef je dat het bestaan met alle ervaringen leeg is, en noch werkelijk, noch illusionair, enkel een lege ervaring. En je hele innerlijke reis, die misschien vele jaren heeft geduurd en je naar verre oorden heeft geleid, brengt je tenslotte thuis, nu, hier, in de stilte van je hart, in het hart der harten.

 

 

Waarom is die reis dan nodig, als het nu kan?
 
Tegenwoordig menen velen dat de loutering in de tijd niet meer nodig is. Tegenwoordig leven velen verscholen achter geconceptualiseerd onderricht en spirituele slogans. Levend in het schijnbare comfort van het weten, met een sluitend betoog aan hun zijde. Wanneer je meent je nu te kunnen realiseren, ontwaak dan ook NU! Maar is je wezen zo verfijnd en ontvankelijk en heeft je psyche de draagkracht en stabiliteit om de schittering van verlicht bewustzijn ook te incorporeren?
 
 

Wat heeft het leven nou voor zin?
 
Moet het leven dan zin hebben? Is het niet genoeg om het licht in jezelf te ontsteken en Liefde te leven, gedragen door een warm compassievol hart? Maar wil je werkelijk zin geven aan je leven, hier is een suggestie: zie met transparante ogen door tijd en ruimte en waan en werkelijkheid heen, en realiseer je dan dat al wat leeft, samenleeft op deze prachtige kostbare aarde. Realiseer je dan dat we niet meer kunnen doorgaan de aarde, de dieren, elkaar en onszelf te misbruiken. Realiseer je dat er geen tijd meer is om nog langer ideeën van afgescheidenheid te koesteren. Kom tot zicht van één!